Bugün bir sokağın önünden geçtim.
Adını bilmeyenler için sıradan bir sokak… ama benim kalbimde bir uğultusu var hâlâ.
Ayaklarım, özlemimin ağırlığıyla beni oraya götürdü.
Sadece o havayı solumak bile iyi gelecekti, biliyordum.
O sokağın varlığını bilmek bile bir teselliydi.
Adımlarım yavaşladı. Nefesimi tuttum. Oradaydı.
Bir sigara dumanının içinde, bir şey anlatıyordu birine.
Ben, o birkaç saniyede, bütün anıları yeniden hatırladım.
Kalbim bir anlığına kendi ritmini unuttu.
Şaşırdı. Karıştı. Ne yapacağını bilemedi.
Yoluma devam ettim.
Etmek zorundaydım.
Ama nasıl devam ettiğimi bende bilmiyorum.
İçimdeki her şey aynı anda hem ayağa kalktı, hem diz çöktü.
Sonra, o sokağın köşesini döner dönmez, durdum.
Kendime bir parça teselli fısıldadım, kalbimi avuttum.
Ben o sokaktan geçip gittim…
Sanki kalbimin tamamı o kaldırımda, bir sigara dumanının ardında donup kaldı
Ama öğrendim ki: Bazı sokaklar, insanın kalbine dönermiş…
