Kalbin sessiz bir ritimle atıyor…
Bir dokunuş geçiyor teninden; yıllardır unutulmuş bir melodi, hücrelerine doluyor usulca.Serin bir rüzgar dolaşıyor göğsünde, ne huzur ne rahatsızlık; sadece orada olmak, sadece hissetmek.
Belki eksik hissettiriyor, belki büyütüyor… Ama eksiklik bile ağır değil. Bu, sadece geleni kabul etmenin, sessizce kucaklamanın inceliği.Ve belki de bu sessizlikte, kalbine gelen her lütfu fark etmek; ona şükretmek, içini hafifleten, huzur veren bir etki bırakıyor.
Kalbin kendi ritmiyle çarpıyor. Sen dinle… Her nefes, her dokunuş, kendi melodisini taşıyor. Sessizlik konuşuyor; en derin hisleri fısıldıyor. Ve sen, sadece var olarak, sadece izin vererek, kalbinin açığa çıkmasına tanık oluyorsun.
