Bazen birinin seni sevdiğini bütün hücrelerinle hissedersin.
Sözlere ihtiyaç duymadığın kadar yoğundur o his.
Ama yine de bilmek istersin.
Duymak, emin olmak, güvenmek… Çünkü his, ne kadar güçlü olursa olsun, kalp bazen zihinle el sıkışmadan huzur bulmaz.
Belki de bu yüzden bir bakışta bile sevildiğini hissedip, aynı anda “ya sadece bana öyle geliyorsa” diye düşünebilirsin.
Hislerin, kalbinin iç sesiyle konuşur ama zihin şüpheye düşer.
Oysa hissettiğin şey gerçektir, sadece belirsizliğin içinde yankılanıyordur.
İnsan bazen sadece bir kelime duymak ister… “evet, seni seviyorum.”
Çünkü o kelime, zaten içten içe bildiğin şeyi görünür kılar.
Sanki hislerin sonunda bir yere varır, anlam bulur, güvene dönüşür.
Belki de sevginin en büyük sınavı budur: hissettiğine inanmakla, duymadan emin olamamak arasında kalmak.
Ama belki de sevgi, tam da oradadır…
Kalbinle sezdiğin, aklınla açıklayamadığın o ince çizgide.
Belki sevgi, bilmek değil, hissettiğine güvenmektir.
