Bir zamanlar hep dışarıda aradım ışığımı.Bir sözde, bir şehirde, bir yüzde… Oysa meğer aradığım şey zaten hep içimdeymiş; sadece üzerini korkularla, yorgunlukla, “yetmiyorum”larla örtmüşüm. Anladım ki hayatın bana verdiklerini ya da veremediklerini tartmak yerine, elimde olanların içindeki mucizeyi görmeyi seçtiğimde, her şey değişmeye başladı.
Artık bir çiçeğin açışını izlemek bile bana öğretir oldu sabrı.Bir kahve kokusunda huzuru bulur oldum, bir sessizlikte şükretmeyi.Çünkü fark ettim; şükretmek sadece sahip olduklarına teşekkür etmek değilmiş, aynı zamanda henüz gelmeyenlere bile yer açmakmış.Kendimi gördükçe, içimde büyüyen o sessiz gücü fark ettim.Eskiden “daha fazlasını istemek” bana açgözlülük gibi gelirdi; şimdi anlıyorum ki, bazen istemek de bir şükür biçimidir.Çünkü istek, yaşamın hâlâ içimizde aktığının kanıtıdır.
Artık daha fazlasını isterken bile huzurluyum çünkü köklerim şükürle, dallarım umutla dolu.Ürettiklerimin, yetiştirdiklerimin kıymetini anlıyorum şimdi.Bir yazı, bir düşünce, bir dokunuş bile dünyaya katkıysa, ben de elimden geleni yapıyorum.Artık “ne eksik” diye sormuyorum, “bende olanla ne mümkün” diye bakıyorum.Ve bu bakış, her sabah içime küçük bir güneş doğuruyor.
Huzur, büyük şeylerde değilmiş meğer.Bazen sadece bir nefeste, bazen kendini affetmekte, bazen yeniden başlamaya cesaret etmekte gizliymiş.Ben artık her şeyin olabileceği bu sade alanda yaşıyorum.Neşe var burada, sakinlik var, üretmenin ve istemenin o tatlı dengesi var.Ve en güzeli, artık biliyorum:Ben yeşerdikçe dünya da güzelleşiyor. 🌿
