Kalmak, çoğu zaman unutulur. Gitmenin büyüsü daha gösterişlidir; kapı sesi, gözyaşı, sessizlik yankısı… Oysa kalmak sessiz bir direniştir. Kalmak, konuşmadan anlatmaktır: “Buradayım, eksildim ama hâlâ buradayım.” demenin kendisidir.
Sevgi “seni seviyorum” demek değildir. Bazen sabırla dinlemektir, bazen içindeki fırtınaya rağmen gülümsemektir. Bazen kendi gururundan bir adım feragat etmektir. Sırf o bağın kırılmaması için.
Ve bazen… duvarlara, mesafelere, hatta tek başına bırakılmalara rağmen gitmemektir. Çünkü sevmek, hep yanında olmak değil, kalbinle orada kalabilmektir.
Gitmek kolaydır; bir çantaya sığar, birkaç kelimeye. Kalmak ise kendi içine sığmamaktır. Kırıldığın yerden yeniden sevmeyi seçmektir.
Ve belki de sevgi, gidemediğin yerlerde değil, kalmayı göze aldığın sessizliklerin içindedir.
Bazen sevginin gitmeden kalmak olduğunu fark ettiğimizde, asıl öğrenmemiz gereken şeyin ‘kalarak sevmek’ olduğunu da anlarız.
Bunu instagramda paylaşabilir miyim Ceydoş
Evet =)